کشت ذرت از حدود ۸ تا ۱۰ هزار سال پیش در قاره آمریکا و جنوب مکزیک آغاز شد. برای اولین بار زمانی که کریستف کلمب به کوبا رفت، مشاهده کرد که بومی‌های منطقه، گیاهی به نام ذرت پرورش می‌دهند. او نام Mahis (نام یک قبیله در آمریکا) را برای این گیاه انتخاب کرد. با گذر زمان این نام به Mays تغییر یافت و اکنون در زبان انگلیسی به ذرت Maize می‌گویند.

در سال ۱۵۰۰ میلادی با کشف قاره آمریکا، کشت ذرت در اسپانیا و ایتالیا نیز رواج یافت. سپس بازرگانان پرتغالی، ذرت را به جنوب آسیا بردند و سپس در امتداد جاده ابریشم به منطقه هیمالیا نیز رسید.

بلال در واقع بخشی از گیاه ذرت است. گیاه ذرت ماده، بخشی به نام گل‌آذین دارد که به شکل سنبله نیم تا ۱ متر پایین‌تر از گل تاجی قرار گرفته است؛ این بخش را بلال می‌نامند. در گونه‌هایی از ذرت که ارزش تجاری دارند، به طور معمول هر ذرت یک بلال تولید می‌کند. طول بلال از ۱۰ سانتی‌متر در برخی گونه‌ها آغاز شده و تا ۱ متر نیز در ذرت‌های سیلویی می‌رسد.

معمول‌ترین ذرت دانه‌ای و علوفه‌ای در جهان. وقتی دانه‌ها خشک می‌شوند، فرورفتگی شبیه دندان ایجاد می‌شود. این ذرت در واحد سطح بیشترین عملکرد را دارد.

دانه‌های بلوری و شیشه‌ای شکل. آندوسپرم دانه سخت و محکم است. زودرس بوده و عملکرد آن کمتر از ذرت دندان اسبی است.

به دلیل آندوسپرم نرم، به آن ذرت نشاسته‌ای نیز می‌گویند. به راحتی خط برمی‌دارد. عملکرد کمتر از سایر انواع.

همان بلالی که ما می‌شناسیم. نسبت قند به نشاسته در آن بیشتر است و تنها انسان‌ها از آن مصرف می‌کنند. بیشتر در آمریکای شمالی تولید می‌شود.

دانه‌های کوچک که در اثر حرارت باز شده و حجیم می‌شوند. کیفیت بر اساس حجم دانه‌های باز شده تعیین می‌شود. زودرس و تنها مصرف انسانی دارد.

هر دانه به وسیله یک غلاف پوشیده شده است. از قدیمی‌ترین ذرت‌ها بوده و مصرف تجاری ندارد.

سطح دانه‌ها از موم پوشیده شده. برای اولین بار در چین کشت شده و مصرف تجاری ندارد.

نوعی از ذرت دندان اسبی که دو اسید آمینه ضروری دارد. به نام ذرت کیفیت‌دار پروتئینی (Quality Protein Maize) نیز خوانده می‌شود.